Gdy zanurzamy głowę w wodzie, świat wokół nas natychmiast się zmienia. Obrazy stają się mniej wyraźne, światło załamuje się inaczej, a dźwięki nagle jakby cichną. To doświadczenie zna każdy, kto próbował zanurkować w basenie i coś powiedzieć. Mówimy, ale słyszymy dziwne, przytłumione brzmienie własnego głosu. Tymczasem fizyka podpowiada, że w wodzie dźwięk powinien być silniejszy i szybszy. Jak pogodzić te dwie sprzeczne obserwacje?

Pomiar, wykonywany sondą natężenia dźwięku, gromadzi dość dużo surowych danych pomiarowych, praktycznie nieprzydatnych do dokumentowania i dalszej interpretacji przez człowieka. Powstaje dlatego potrzeba w miarę zaawansowanej obróbki tych danych, żeby na ich podstawie uzyskać zrozumiały i jednoznaczny obraz usterek izolacyjności akustycznej badanego obiektu – ściany, drzwi, okna bądź ich łączeń.

Praktyczne różnice
w pomiarach akustycznych.

Pomiary sondą natężeniową to jedna z najbardziej precyzyjnych metod lokalizowania źródeł przenikania dźwięku stosowanych obecnie w budownictwie i przemyśle. W przeciwieństwie do klasycznych pomiarów poziomu ciśnienia akustycznego, metoda natężeniowa pozwala mierzyć rzeczywisty strumień energii akustycznej. Określa nie tylko to, jak głośno jest w danym miejscu, ale przede wszystkim ile energii akustycznej rzeczywiście przechodzi przez badaną przegrodę. To właśnie kierunek przepływu energii stanowi kluczową różnicę.

Podstawowym parametrem określającym warunki akustyczne danego wnętrza jest czas pogłosu, mierzony w sekundach. Jest to czas potrzebny do zaniku dźwięku, licząc od momentu zaprzestania jego emisji, czyli od wyłączenia źródła.

Przeglądając karty techniczne paneli akustycznych, z pewnością natknąłeś się na oznaczenia literowe: A, B, C, D czy E. Skojarzenie ze szkolnymi ocenami jest jak najbardziej trafne - klasa A to "wzorowy uczeń", który najlepiej radzi sobie z pochłanianiem hałasu. Jednak w projektowaniu wnętrz "najlepiej" nie zawsze znaczy "najbardziej opłacalnie" dla każdej strefy. Jak rozszyfrować te oznaczenia, aby dobrać rozwiązanie idealnie dopasowane do funkcji pomieszczenia i nie przepłacić? Oto kompendium wiedzy o klasach pochłaniania.

Hałas i zła akustyka w domu to jedni z największych, choć często niewidzialnych, wrogów skutecznej nauki. Zanim kupisz nowe zeszyty i plecak, zadbaj o najważniejsze – ciche i sprzyjające skupieniu otoczenie do odrabiania lekcji. Badania naukowe jednoznacznie pokazują, że dzieci są znacznie bardziej wrażliwe na hałas niż dorośli, a dźwięki takie jak szum zmywarki, rozmowy w tle czy pogłos w pokoju mogą drastycznie obniżać ich zdolność koncentracji i rozumienia tekstu.

Stały w czasie poziom dźwięku, który wywołuje takie same skutki energetyczne (ma taki sam kwadrat ciśnienia akustycznego), jak zmienny w czasie zmierzony sygnał.

Ile piosenek dziś przesłuchałeś? Jak wiele rozmów przeprowadziłeś? A zastanawiałeś się kiedyś jak to się dzieje, że słyszymy? W jaki sposób to co ktoś do nas mówi do nas dociera? Aby na to odpowiedzieć należałoby zacząć od tego czym jest dźwięk.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś wejść do pustego, minimalistycznie urządzonego pokoju, klasnąć w dłonie i usłyszeć dziwny, metaliczny dźwięk przypominający szybkie "zzzing"? To nieprzyjemne wrażenie, często porównywane do trzepotu skrzydeł, jest jednym z najczęściej występujących, a zarazem najbardziej irytujących zjawisk akustycznych.

Hałas impulsowy to najbardziej niebezpieczny dla ludzkiego słuchu rodzaj hałasu. Jest to specyficzna odmiana hałasu nieustalonego, który składa się z pojedynczych  zdarzeń dźwiękowych lub z ich ciągów, których czas trwania jest krótszy niż 1 sekunda. Hałas ten charakteryzuje się również ściśle określonym maksymalnym poziomem dźwięku, który przewyższa wartość jego równoważnego poziomu dźwięku A o ponad 10 decybeli.

Jest to prawo sformułowane przez Ernsta Heinricha Webera. Służy do wyrażenia relacji pomiędzy fizyczną miarą bodźca a reakcją zmysłów, (np. wzroku, czy właśnie słuchu). Nazywane jest również siłą wrażenia. Prawo to wynika z wielu obserwacji praktycznych i znajduje wiele zastosowań technicznych.

Cecha, która pozwala odróżnić od siebie dźwięki o tej samej wysokości i głośności, ale pochodzące z różnych źródeł dźwięku. Barwa jest zależna od widma dźwięku, czyli zawartości częstotliwości składowych, ich ilości i natężenia, jak i również ich synchroniczności, kształtu obwiedni dźwięku, kształtu i czasu narastania dźwięku.

O decybelu, niemal na pewno, słyszał każdy chociaż raz w życiu, ale czym on tak naprawdę jest? Spróbujmy to sobie wyjaśnić. Decybel jest przede wszystkim jednostką logarytmiczną oraz bezwymiarową. Znaczy to zwyczajnie, że określa on miarę wielkości ilorazowych i wymaga pewnego odniesienia, gdyż  sam w sobie nie jest jednostką skali absolutnej – takim jak na przykład metr. Ile to jest metr, każdy doskonale wie.

Wiele osób zetknęło się z pojęciem pogłosu w pomieszczeniu, jednak mało kto zdaje sobie sprawę z tego jak powstaje to zjawisko, co powoduje i jak z nim walczyć.