Tu z pomocą przychodzą metody modelowania matematycznego, a samo badanie nazwać można numeryczną analizą lub symulacją.

W akustyce budowlanej stosuje się różne metody modelowania, które z różną dokładnością odwzorowują rzeczywiste zjawiska fizyczne. Pozwalają one analizować przenikanie hałasu i drgań przez przegrody, rozchodzenie się oraz pochłanianie dźwięku we wnętrzu, a także jego rozkład wokół budynku i poza granicami działki.

Model Sabine’a

Jedną z najbardziej znanych metod obliczania pochłaniania dźwięków w pomieszczeniu jest model Wallace’a Sabine’a, opracowany pod koniec XIX wieku. Wykorzystywany wzór ustala zależność pomiędzy chłonnością całkowitą wszystkich powierzchni, objętością pomieszczenia oraz parametrem RT60 (czasem pogłosu), przedstawiającym czas zaniku wybrzmiewania dźwięku o dokładnie 60 dB po zakończeniu jego emisji. W oparciu o metodę Sabine’a oraz docelowe wartości czasu pogłosu można dobrać rodzaj ustrojów pochłaniających oraz ich niezbędną ilość (w metrach kwadratowych), którą należy do wnętrza wprowadzić.

Prosty, jednak stosunkowo wąski w zakresie w zastosowania

Czas pogłosu przewiduje się poprawnie tylko w przypadkach ustrojów o małym współczynniku pochłaniania, rozmieszczonych równomiernie na płaszczyznach badanego pomieszczenia. Nie daje on również możliwości dobrania optymalnego rozmieszczenia i kształtu ustrojów, oszacowania wpływu fal stojących. Metoda ta nie pozwala również na obliczenie rozkładu ciśnienia akustycznego ani parametrów związanych ze zrozumiałością mowy.