Współczynnik pochłaniania dźwięku (α)

Definicja Profesjonalna

Współczynnik pochłaniania dźwięku (α) to stosunek energii fali akustycznej pochłoniętej przez daną powierzchnię do energii fali akustycznej padającej na tę powierzchnię.

W ujęciu fizycznym jest to bezwymiarowa wielkość, która przyjmuje wartości z przedziału od 0 do 1. Wartość ta jest zależna od częstotliwości dźwięku oraz kąta padania fali. Matematycznie można to zapisać jako α = E_pochłonięta / E_padająca. W praktyce inżynierskiej, materiały o wysokim współczynniku α są kluczowe dla redukcji czasu pogłosu w pomieszczeniach.

Akustyka w Prostych Słowach

Wyobraź sobie, że rzucasz piłką tenisową w różne przeszkody. Jeśli rzucisz nią w betonową ścianę, piłka odbije się z niemal taką samą siłą – to odpowiednik powierzchni, dla której α wynosi blisko 0 (całkowite odbicie). Jeśli jednak rzucisz piłką w otwarte okno, piłka zniknie na zewnątrz i nie wróci – to sytuacja idealna, gdzie α wynosi 1,0 (całkowite pochłanianie).

Materiały akustyczne działają jak gęsta gąbka dla tej piłki. Zamiast się odbić, energia dźwięku „grzęźnie” w porowatej strukturze materiału, zamieniając się w śladowe ilości ciepła. Im bliżej wartości 1.0 znajduje się parametr materiału, tym mniej hałasu wraca do pomieszczenia.

Podsumowanie

Współczynnik pochłaniania dźwięku jest fundamentalnym parametrem przy projektowaniu adaptacji akustycznych. Pozwala precyzyjnie określić, ile ustrojów akustycznych potrzebujemy, aby zapanować nad pogłosem i zapewnić komfortowe warunki odsłuchowe.