Szum różowy

Definicja Profesjonalna

Szum różowy to szerokopasmowy, stacjonarny sygnał losowy, którego gęstość widmowa mocy jest odwrotnie proporcjonalna do częstotliwości (charakterystyka 1/f).

Oznacza to, że poziom energii spada o 3 dB na każdą oktawę wzrostu częstotliwości. Dzięki temu każda oktawa (np. pasmo 100-200 Hz i pasmo 1000-2000 Hz) zawiera taką samą ilość energii. Jest to kluczowa różnica względem szumu białego (gdzie energia jest stała dla stałej szerokości pasma w Hz), co czyni szum różowy idealnym do badań z użyciem analizatorów tercjowych i oktawowych, które naśladują sposób percepcji ludzkiego ucha.

Akustyka w Prostych Słowach

Aby zrozumieć różnicę, pomyśl o deszczu. Szum biały to ostry, syczący dźwięk ulewy uderzającej o beton – jest męczący i wydaje się bardzo wysoki. Szum różowy to dźwięk potężnego wodospadu lub wiatru szumiącego w liściach drzew. Jest głębszy, bardziej „basowy” i przyjemniejszy.

Można to porównać do układania książek na regale. W szumie białym na każdej półce (niezależnie od jej wielkości) upychamy tyle samo książek, przez co górne półki są przepełnione. W szumie różowym dbamy o to, by „waga” wiedzy była równo rozłożona – niższe, szersze półki niosą tyle samo energii co wyższe, węższe. Dzięki temu my, jako słuchacze, odbieramy ten dźwięk jako płaski i równy.

Podsumowanie

Szum różowy to akustyczny wzorzec równowagi energetycznej. Ze względu na swoją charakterystykę 1/f, jest on najlepiej dopasowany do logarytmicznej natury ludzkiego słuchu, co czyni go niezastąpionym przy kalibracji głośników i badaniu akustyki sal.