Pogłosowy współczynnik pochłaniania dźwięku

Definicja Profesjonalna

Pogłosowy współczynnik pochłaniania dźwięku (oznaczany często jako αs) to wartość wyznaczana według wzoru αs = A / S, gdzie S to pole powierzchni badanej próbki (w m²), a A to równoważne pole powierzchni dźwiękochłonnej badanej próbki (w m²).

W praktyce inżynieryjnej parametr ten jest wyznaczany w komorze pogłosowej zgodnie z normą ISO 354. Wartość A oblicza się na podstawie różnicy czasów pogłosu w komorze pustej oraz w komorze z umieszczoną próbką materiału. Co istotne, ze względu na efekty dyfrakcyjne na krawędziach próbki, zmierzona wartość tego współczynnika może w niektórych pasmach częstotliwości przekraczać teoretyczną jedność (1,0), co jest zjawiskiem fizycznym, a nie błędem pomiarowym.

Akustyka w Prostych Słowach

Wyobraź sobie, że dźwięk to strumień piłeczek tenisowych rzucanych w ścianę. Jeśli ściana jest z betonu, prawie wszystkie piłeczki się odbijają i wracają do gry – wtedy współczynnik pochłaniania jest bliski 0. Jeśli jednak ścianę pokryjemy grubą warstwą miękkiej gąbki, większość piłeczek utknie w niej i straci energię – współczynnik zbliża się do 1.

Najlepszą analogią dla wartości 1,0 jest otwarte okno. Dźwięk, który przez nie wpada, wylatuje na zewnątrz i już nie wraca – został w 100% „pochłonięty” przez otwór. Słowo „pogłosowy” w nazwie oznacza, że pomiar odbywa się w warunkach, gdzie dźwięk atakuje materiał ze wszystkich stron jednocześnie (jak w głośnym, dużym pomieszczeniu), a nie tylko pod kątem prostym, co lepiej oddaje rzeczywiste warunki panujące w biurach czy salonach.

Podsumowanie

Pogłosowy współczynnik pochłaniania dźwięku jest fundamentalnym parametrem służącym do projektowania adaptacji akustycznych. To na jego podstawie (często uśrednionego do wskaźnika αw) przypisuje się materiałom klasy pochłaniania (od A do E) i oblicza przewidywany czas pogłosu w projektowanym wnętrzu.