Krzywa korekcji A

Definicja Profesjonalna

Krzywa korekcji A to zbiór wartości poprawek stosowanych w poszczególnych pasmach częstotliwości f, mający na celu przybliżenie charakterystyki częstotliwościowej urządzenia pomiarowego do charakterystyki słuchu ludzkiego dla niskich poziomów ciśnienia akustycznego (ok. 40 fonów).

W praktyce inżynierskiej oznacza to zastosowanie filtra, który silnie tłumi niskie częstotliwości oraz w mniejszym stopniu częstotliwości bardzo wysokie, jednocześnie lekko podbijając zakres 2–4 kHz, na który ucho jest najbardziej wyczulone. Wynik pomiaru z użyciem tej krzywej wyrażamy w jednostkach dB(A).

Akustyka w Prostych Słowach

Wyobraź sobie, że Twój miernik hałasu to para okularów przeciwsłonecznych, a dźwięk to światło. Zwykły miernik bez korekcji (liniowy) widzi całe światło tak samo jaskrawo – zarówno to, które nas razi, jak i to, które jest dla nas obojętne. Włączenie krzywej korekcji A to założenie specjalnych szkieł, które przyciemniają te barwy (częstotliwości), na które nasze oczy (uszy) są mało wrażliwe (np. bardzo niskie basy), a przepuszczają to, co faktycznie wpływa na nasz dyskomfort. Dzięki temu wynik na wyświetlaczu mówi nam nie o fizycznej energii fali, ale o tym, jak głośno „czuje” ten dźwięk człowiek.

Podsumowanie

Krzywa korekcji A jest standardem w pomiarach hałasu środowiskowego i przemysłowego (BHP). Pozwala ona na ocenę szkodliwości dźwięku w odniesieniu do percepcji ludzkiego ucha, ignorując te składowe widma, które słyszymy słabo lub wcale.