Znormalizowana wzdłużna różnica poziomów dla podłogi podniesionej

Definicja Profesjonalna

Znormalizowana wzdłużna różnica poziomów dla podłogi podniesionej (oznaczana jako Dn,f lub Dn,f,w) to parametr określający izolacyjność akustyczną między dwoma sąsiednimi pomieszczeniami, gdzie dominującą drogą przenoszenia dźwięku jest przestrzeń pod podłogą podniesioną (transmisja boczna).

Wielkość ta jest wyznaczana według norm (np. serii ISO 10848) i uwzględnia różnicę poziomów ciśnienia akustycznego skorygowaną o chłonność akustyczną pomieszczenia odbiorczego. Jest to kluczowy wskaźnik przy ocenie, jak bardzo pustka podpodłogowa degraduje całkowitą izolacyjność ściany działowej postawionej na takiej podłodze.

Akustyka w Prostych Słowach

Można to porównać do dwóch domów bliźniaczych, które mają oddzielne pokoje, ale wspólną, otwartą piwnicę ciągnącą się pod całym budynkiem. Nawet jeśli ściany na parterze są grube i solidne, hałas z imprezy u sąsiada może przedostać się do Ciebie „dołem”, przez tę wspólną piwnicę. Znormalizowana wzdłużna różnica poziomów to ocena, jak dobrze podłoga tłumi ten dźwięk wędrujący pod spodem. Im wyższa wartość, tym lepiej podłoga „uszczelnia” drogę ucieczki hałasu pod ścianą działową.

Podsumowanie

Parametr ten definiuje odporność systemu podłogi podniesionej na przenoszenie dźwięku drogą boczną (podpodłogową). Jest krytyczny przy projektowaniu pomieszczeń wymagających ciszy, w których ściany działowe są montowane bezpośrednio na płytach podłogi technicznej, a nie na stropie konstrukcyjnym.