Wyznacznik kształtu (L, M, H)

Definicja Profesjonalna

Wyznacznik kształtu (L, M, H) to oznaczenie literowe wg normy PN-EN ISO 11654, dodawane do ważonego wskaźnika pochłaniania dźwięku (αw), informujące, że w określonym paśmie częstotliwości materiał wykazuje znacznie wyższą skuteczność (o 0,25 lub więcej) niż wynikałoby to z krzywej odniesienia.

Symbole oznaczają odpowiednio pasma: L (Low) – niskie częstotliwości (250 Hz), M (Medium) – średnie częstotliwości (500 Hz, 1000 Hz) oraz H (High) – wysokie częstotliwości (2000 Hz, 4000 Hz). Jest to informacja dla projektanta, że dany ustrój akustyczny jest wyspecjalizowany i działa lepiej w konkretnym zakresie, niż sugeruje to jego uśredniona klasa.

Akustyka w Prostych Słowach

Można to porównać do korektora graficznego (equalizera) w sprzęcie audio. Główny wskaźnik pochłaniania mówi nam o ogólnej „głośności” tłumienia. Natomiast wyznaczniki kształtu to informacja o podbiciu konkretnych suwaków.

Jeśli materiał ma oznaczenie L, to tak, jakby miał włączoną funkcję „Bass Boost” – pochłania dudnienie i buczenie znacznie lepiej, niż przeciętna gąbka. Oznaczenie H to z kolei specjaliści od syczenia i pisków. Dzięki tym literom wiesz, że dany panel nie jest „przeciętniakiem”, ale ma swoje supermoce w konkretnych rejonach słyszalności.

Podsumowanie

Wyznaczniki L, M i H to dodatkowe informacje o charakterystyce materiału dźwiękochłonnego, wskazujące na jego ponadprzeciętną skuteczność w basach, tonach średnich lub wysokich. Pozwalają one precyzyjniej dobrać adaptację akustyczną do konkretnego problemu, np. dudniącego pomieszczenia konferencyjnego.