Współczynnik odbicia dźwięku (energetyczny) (β)

Definicja Profesjonalna

Współczynnik odbicia dźwięku (β) to stosunek energii fali akustycznej odbitej od danej powierzchni do energii fali akustycznej padającej na tę powierzchnię.

W ujęciu fizycznym jest to bezwymiarowa wielkość przyjmująca wartości od 0 do 1. Wartość β = 1 oznacza całkowite odbicie energii (idealnie twarda, gładka powierzchnia), natomiast β = 0 oznacza brak odbicia (całkowite pochłonięcie lub transmisję dźwięku). W bilansie energetycznym współczynnik ten jest dopełnieniem współczynnika pochłaniania (α) i współczynnika transmisji (τ), zgodnie z zasadą zachowania energii.

Akustyka w Prostych Słowach

Pomyśl o rzucaniu piłką tenisową w różne przeszkody. Jeśli rzucisz nią w betonowy mur, piłka wróci do ciebie z prawie taką samą prędkością – to jest wysoki współczynnik odbicia (bliski 1). Jeśli jednak rzucisz piłką w otwarte okno lub w grubą stertę poduszek, piłka nie wróci wcale lub wróci bardzo słabo. W akustyce beton, szkło i płytki to ściany, które „odbijają piłeczki” (dźwięk), tworząc echo, podczas gdy wełna mineralna czy gąbki to materiały, które te piłeczki zatrzymują, zmniejszając odbicie.

Podsumowanie

Współczynnik odbicia dźwięku (β) jest kluczowy przy projektowaniu kształtu sal koncertowych i doborze materiałów wykończeniowych. Determinuje on, ile energii akustycznej pozostaje w pomieszczeniu, wpływając bezpośrednio na czas pogłosu i zrozumiałość mowy.