Hałas niskoczęstotliwościowy

Definicja Profesjonalna

Hałas w widmie, którego znaczącą rolę odgrywają składowe z zakresu 10 Hz do 250 Hz.

W inżynierii akustycznej hałas niskoczęstotliwościowy (ang. Low Frequency Noise – LFN) charakteryzuje się falą o dużej długości (dla 20 Hz długość fali wynosi aż 17 metrów). Ze względu na fizykę rozchodzenia się fal, dźwięki te słabo tłumią się w powietrzu i z łatwością przenikają przez standardowe przegrody budowlane, takie jak ściany czy okna, często wywołując zjawisko rezonansu elementów konstrukcyjnych.

Akustyka w Prostych Słowach

Wyobraź sobie, że stoisz przed klubem muzycznym. Kiedy drzwi są zamknięte, nie słyszysz wysokich tonów wokalisty ani talerzy perkusji, ale wciąż czujesz i słyszysz głębokie „dudnienie” basu. To jest właśnie hałas niskoczęstotliwościowy. Można go porównać do ciężkiej fali powodziowej – mała tama (zwykła ściana) jej nie zatrzyma; woda po prostu ją opłynie lub przeleje się górą. W przeciwieństwie do wysokich dźwięków, które zachowują się jak strumień wody z węża ogrodowego (łatwo go zablokować dłonią), niskie częstotliwości wymagają potężnych barier (dużej masy), aby zostały zatrzymane.

Podsumowanie

Hałas niskoczęstotliwościowy obejmuje pasmo od 10 Hz do 250 Hz i jest trudny do wyeliminowania standardowymi metodami izolacji. Jego specyfika sprawia, że jest uciążliwy nawet przy niskich poziomach głośności, często powodując zmęczenie i dyskomfort psychiczny.